Em gelek caran mirinê wekî xatirxwestinê, wekî tarîtî û dawiya xwe dihesibînin, lê dîsa jî ew bêtir mîna rêwîtiyek bê lez û bez, bêhnvedanek dirêj a li bendê- e.

Jiyan meşa dirêj e. Em bi girî tên, bi terpilîn mezin dibin, şahî û westayî, xem û poşman hildigirin, li cîhanê diherikin. Em jê hez dikin, nefret dikin, digirîn û winda dikin; em dilê xwe dîsa û dîsa vedikin, paşê bi nermî wan digrin. Û mirin tenê ew kêlî ye ku em hemû barên xwe deynin-êdî ne xem, ne bêhntengiyek, ne xwestekên pêknehatî, ne gotinên negotî.

Ew ne windabûn e, lê veger e.

Çawa ku pel dikevin ser rûyê erdê, robar bi okyanûsê re tevdigerin û ewr dibin barana nerm, her tişt riya xwe ya qedera xwe heye û em jî wisa dikin. Ew kenên berê yên zindî, germahiya ku salan rengîn dikirin, nazikiya ku di dilê me de hatî xemilandin, bi çûyînê re winda nabin. Ew tenê di formek din de hene: di bayê de, di ronahiya heyvê de, di her kêliya nerm de ku em li wan difikirin veşartî ne.

Mirin ne berevajiyê jiyanê ye, parçeyek jê ye. Ew ya demkî hêja dike, me hîn dike ku em bi xatirxwestinê bihezbikin, û bi bîr tîne ku em ji kûr hez bikin, bi tevahî hembêz bikin û heta ku em dikarin bi dilgermî bijîn.

Ne hewce ye ku em ji derketinê bitirsin, ji ber ku tiştê ku bi rastî girîng e dê tu carî ji hêla demê ve neyê rakirin.

Yên ku çûne qet naçin. Ew tenê gihîştine berava bêdeng a li pêş, di kûrahiya demê de li benda kombûnek bêdeng in. Û em, ronahiya ku wan li pey xwe hiştin hildigirin, bi nermî li ser rûyê erdê dimeşin, baş dijîn-bersiva herî baş a veqetînê.

Jiyan û mirin rîtma xwezayê ne, çûn û hatin qeder e. Bê deng, bê xem-tenê nazik, temaşekirin û pîrozkirin.